Me zus & me zo – Rachel Stolk

Rachel Stolk is 22 jaar, journaliste en docent Nederlands in opleiding. Ze woont, werkt en studeert met veel plezier in Utrecht. Haar toekomstdroom verschilt per week, maar een boek schrijven stond altijd wel op haar lijstje. (Maar het was eigenlijk gepland voor in m’n midlifecrisis). Ze houdt van avonturen beleven, en is er van overtuigd dat je hiervoor niet naar de andere kant van de wereld hoeft (mag natuurlijk wel)

Het beeld dat al een groot deel van mijn leven een ideaalplaatje is, ziet er als volgt uit. Als ik later groot ben, heb ik een huis, of een huisje, of een hutje. I don’t care. Als er maar een tuin bij zit. Een tuin die zo groot is dat er een tuinhuis in past. Een zelfgebouwde, van wit hout. Aan het water, met daarin een bescheiden zeilboot. Noem me een idealist, of een hopeloze romanticus, maar in dat huisje zou ik boeken schrijven. Dit allemaal als ik veertig plus zou zijn, en zachtjes aan in mijn midlifecrisis zou belanden.

Wat vaak zo is in het leven: het loopt allemaal anders dan gepland. Inmiddels ligt er in de winkel een boek, door mij en m’n zus geschreven. Het is vrolijk en gezellig, tenminste, dat staat op de achterkant. ´Die zijn dan vast onafscheidelijk en dikke vriendinnen. En dan hebben ze samen, onder het genot van een grote kop thee, geschreven over alles wat ze hebben meegemaakt, hoeveel ze voor elkaar betekenen en van elkaar houden.´ Gedeeltelijk waar. Eigenlijk alleen van dat schrijven, verder ging het niet zoals ik dacht dat het zou zijn.

Op een doodnormale werkdag floepte het idee van een boek schrijven met m´n zus er per ongeluk uit. Ik was aan de telefoon met een uitgever. ´Stuur maar wat op´, zei ze. Dat deed ik. Lang geleden had ik iets geschreven, het ging over ruzie maken met mijn zus. ´HEB JE MEER VAN DIT?’, zat er later als antwoord in mijn mailbox. En daar ging het balletje voorzichtig rollen. We zouden een keertje afspreken: de uitgever, mijn zus en ik. De planning hiervan bleek lastig en er ging wat tijd overheen. Op de eerste dag van mijn nieuwe studie, stond de afspraak dan eindelijk gepland. Zonder zus, want die moest gewoon werken, en ‘het is toch alleen maar een beetje brainstormen?’. Dat bleek niet het geval. ‘Het boek komt er.’, was het nieuws. ‘Over ruim een half jaar ligt het in de winkels.’ Met deze vers gelanceerde boodschap, moest ik snel weer door naar school. Bij het naar buiten gaan, stuurde ik een korte video naar mijn zojuist benoemde coauteur met de volgende mededeling: ‘Uhm, Eef. We gaan dus ECHT een boek schrijven. En over een half jaar moet het af zijn. Leuk he?!!!!’

De periode die volgde zat vol met grootse ideeën en lege pagina’s. Een tuinhuisje was ver te zoeken, zelfs de momenten dat we naast elkaar konden gaan zitten om aan ons boek te werken waren er nauwelijks. Allebei druk. Voorjaar 2016 klonk nog lekker ver weg. Dus stopten we ook maar weer zodra we erachter kwamen dat we eigenlijk niet wisten waar we moesten beginnen. Hoe konden we onszelf onder woorden brengen? We toch heel gewoon? En we deden samen dan nog maar een lekker bakkie koffie. ‘Het zou allemaal wel goedkomen’, was ons collectief gedachtegoed. Zo sukkelden we door, tot een kleine maand voor de deadline. We gingen samen langs de uitgever en kwamen tot het besef dat we echt nog even aan de bak moesten. We waren nog niet eens op de helft!

De volgende fase brak aan. Geen ellelange schrijfmiddagen waarin we theeleuten, met de zon op ons gezicht en kabbelend water op de achtergrond. Maar als een dolle dwaze zo veel mogelijk zussen interviewen en op ieder vrij moment – laat in de avond, vroeg in de ochtend of midden in de nacht – hopen op een ‘schrijfflow’, waarin onze zussenband op papier geproduceerd kon worden. Telefoontjes gingen over en weer: ‘Ik weet het even niet.’, ‘Het lukt vandaag niet.’, ‘Ik heb ook nog tentamenweek.’ En de deadline naderde.

De laatste twee weekenden dat we nog konden schrijven, hadden we alles aan de kant geschoven om ons doel te bereiken. Geen houten huisje waarin we samen schreven, wel een krakend geluid van het verfrommelen van blaadjes. Had de een haar ziel en zaligheid gelegd in een stukje tekst, miste de ander totaal de boodschap ervan. Stress, frustratie en tranen. Zo was het.

Het slotstuk van het schrijven van ons boek: De geschreven stukken nog eens kritisch aan elkaar voorlezen om het zo goed mogelijk op papier te hebben. En dan echt kritisch. ‘Niet gelijk zeggen dat het goed is.’ Lichte irritatie. ‘Even echt luisteren!!’ Van gezelligheid was geen sprake, maar halverwege de bladzijde begon de voorleesstem te trillen. En tranen waren er aan de overkant. Misschien was mijn tuinhuisjesideaal dan niet helemaal de werkelijkheid, wat we hadden opgeschreven was dat wel. En dat is geloof ik nog net iets mooier dan ik ooit heb kunnen dromen.

 

Bestel bij LUV het gezellige boek van Rachel en Eva Stolk: Me zus en me zo.

 

Read More

Leave a Reply

*

Winkelmandje Item verwijderd. Undo
  • Geen producten in winkelmandje.